دو نگاه به عملکرد در سازمان ها که باید آنها را تفکیک نمود.

تحقیقات در حوزه مدیریت عملکرد به این نتیجه رسیده اند که علی رغم وجود دو تعریف در حوزه کاربردی عملکرد در سازمان ها، معمولا بیشتر سازمان ها صرفا عملکرد را محدود به یک حوزه می نمایند. در این یادداشت به ارائه دو نوع از عملکرد پرداخته می شود که نیازمند تعریف و تفکیک از هم می باشند.

1- نوع اول از عملکرد را عملکرد تاکتیکال یا ماهرانه می دانند. در این نوع از عملکرد میزانی که سازمان در جهت راهبردهای خود در حال حرکت باشد را به عنوان معیاری برای نزدیکی سازمان به ارائه نتایج و عملکرد خود می دانند. این نوع از عملکرد موجب تمرکز در سازمان می شود. در واقع این نوع از عملکرد همپایی و تبعیت سازمان با برنامه را ملاک عملکردی می داند.

2- نوع دوم از عملکرد را عملکرد انطباقی می دانند. در این نوع از عملکرد میزان واگرایی راهبردها در اجزای مختلف سازمان را به عنوان معیاری برای نزدیکی سازمان به ارائه نتایج و عملکرد خود می دانند. این نوع از عملکرد بیشتر حوزه هایی همانند نوآوری، حل مسئله و ... مطرح می شود و بییشتر مناسب محیط هایی با تغییرات زیاد می باشد. در واقع این نوع از عملکرد قدرت تغییرات در برنامه ها و واگرایی بر حسب تغییرات را ملاک عملکردی می داند.

با توجه به دو نگاه فوق به عملکرد سازمانی و معیارهای مربوط به آن می توان بیان داشت که انطباق بیش از حد در معیارهای عملکردی می تواند باعث آسیب رسیدن به عملکرد ماهرانه یا تاکتیکال باشد. باید به این نکته نیز توجه نمود که انتخاب معیارهای عملکردی در چارچوب اقتضایی قابل انتخاب و بحث می باشند. سازمان ها هنگامی به سوی معیارهای تاکتیکال می روند که نیازمند سازگاری و فرایندهای استاندارد می باشند و هنگامی معیارهای انطباقی را بر می گزینند که کارکنان را بدون درگیری در فرایندها و چارچوب های ثابت سازمانی، متمرکز بر روی توسعه و ارتقای حوزه های شغلی خود برای انطباق با سرعت تغییرات جانبی نمایند.